Hammasi bir ko‘ylakdan boshlandi. Do‘kon vitrinasida ko‘rib qolganim o‘sha ajoyib, chiroyli, urf bo‘lgan rangdagi ko‘ylakdan. U yengillik va nafosat va’da qilib, meni o‘ziga rom etdi. Men esa chiroqqa talpingan parvonasimon bir shiddat bilan unga tomon uchdim. Kiyib ko‘rish esa, kutilganidek, fojiali komediyaga aylanib ketdi.

Ko‘ylak meni navbatdagi dushman yoki bosqinchi deb o‘yladimi, sonlarimga va “sevimli” qatlarimga kelganda tiqilib qoldi. Shunda men o‘zim o‘ylab topgan “O‘lsam o‘laman, lekin har qanday holatda ham ozaman!” nomli aksiyada qatnashishga qaror qildim. Kundalik hayotim Ob daryosi qirg‘og‘ida tinimsiz piyoda yurish va yugurish, to‘g‘rirog‘i, shularga urinish bilan o‘tadigan bo‘ldi. Sabrim bir necha daqiqaga zo‘rg‘a yetardi va bora-bora bir narsani aniq tushuna boshladim, hatto bunga o‘zimni ishontirdimki, skandinavcha yurish — zo‘r sport turi. Natijada shunday bo‘ldi ham.

Karam salati eng sevimli tansiq taomimga aylandi. Hamkasblarim mendan berkitib, ba’zan hatto hojatxonada ovqatlanadigan bo‘lishdi Qo‘llab-quvvatlashgani uchun ulardan juda minnatdorman! O‘zimning novvoy bo‘lib ishlashim va so‘lagimni yuta-yuta, bo‘g‘ilib bo‘lsa ham ko‘z bilan yeyishni o‘rganishga majbur bo‘lganim alohida bir doston. Har kuni o‘zimni Mayya Plisetskaya deb tasavvur qilib, salomatlik diskida go‘yo jon berardim. Aytgancha, disk ko‘pga chidamadi. Lekin bundan xursandman, chunki u menga tanamning ayanchli holatini doim eslatib turardi. “Tabata” texnikasi bo‘yicha mashg‘ulotlarim haqida batafsil to‘xtalib o‘tirmayman, chetdan qaraganda jon talvasasidagi chala o‘lgan suvarakka yoki arqonda tortqilayotgan cho‘chqaga o‘xshardim, lekin insof bilan aytganda, bu kutilgan natijani berdi, xuddi turli xil supurgilar to‘plami bilan hammom majmualariga qatnovni kuchaytirganim kabi.

Ancha vaqt qiynalganimdan so‘ng, ko‘ylakni qayta kiyib ko‘rishga bordim (yaxshiyamki, narxi balandligi tufayli men istagan o‘lcham hali ham sotilmay turgan ekan). Avvaliga shoshma-shosharlik qildim deb o‘yladim! Lekin ulkan sabr, qomatni ixchamlashtiruvchi ichki kiyim va ijobiy kayfiyat bilan “qurollandim”. Xullas, ko‘ylakni kiyib, ko‘zgudagi aksimni ko‘rdim-u, ko‘ngilsizlikdan to‘kilay deb turgan ko‘z yoshlarim bir zumda quridi — orzuimdagi libos ozg‘inlashgan qomatimga kelishibgina tushgan edi. Orziqib kutilgan ko‘ylak olindi! Uni do‘stlarim va hamkasblarim ham allaqachon ma’qullashdi.

Bu yo‘ldagi barcha urinishlarimdan shunday xulosa chiqardim: bu harakatlarim bejiz ketmabdi, ruhiy va jismoniy holatim sezilarli darajada yaxshilanganini payqadim! Maqsadlarimiz — bu rejalarga aylantiradigan orzularimizdir, so‘ngra ularni o‘z harakatlarimiz bilan hayotiy haqiqatga aylantiramiz.