Кез келген мереке немесе шара алдында не киемін деп басымды қатыратынмын, өйткені көйлектер маған картоп қапшығындай боп тұратын. Үнемі айыптайтын көзқарастар, «мынау немене киіп алған?», «қандай ұсқынсыз» деген ойлар басымнан кетпейтін. Адамдар маған дәл сырт келбетім үшін қырын қарайды деп ойладым. Көйлек кигенде өзімді жайлы сезінбейтінмін, сондықтан маған оверсайз киім кию оңайырақ болатын. Осылайша барлық кемшіліктерімді жасырдым.

Менің үш проблемам болды: үлкен кеуде, артық салмақ және ынтаның («түрткінің») болмауы. Бірінші мәселені операция арқылы шештім, өйткені жалғыз жол осы еді. Екінші мәселенің шешімі операциядан кейін айнаға қарап, денемнің пропорционалды емес екенін көргенде келді: кішкентай кеуде және үлкен қарын. Шешім өздігінен келді. Үйде біртіндеп спортпен айналыса бастадым, тәттіні шектедім, салмақ баяу кете бастады.

Менің жағдайымда ең жақсы ынталандырушылар балаларым болды. Олар маған: «Анам қандай әдемі, сен ең жақсысың, біз сені қатты жақсы көреміз» дейтін. Дәл солар үшін одан да жақсы көрінгім келді. Отбасындағы жағдай — күйеуіммен тұрмыстық мәселелер — одан да көп ынта берді. Мен 10 жыл бірге өмір сүргеннен кейін оның маған қайта назар аударғанын қаладым.

Қазір айнаға қарап, әдемі көйлек киіп, өзіме тамсанамын. Сондықтан ешқашан бірдеңе бастаудан қорықпаңыздар, өйткені бастамай, қолыңыздан келетінін білмейсіз.