Бәрі көйлектен басталды. Дүкен терезесінен көрген әдемі, сәнді түсті көйлек. Ол мені жеңілдік пен сымбаттылық уәдесімен өзіне тартты, мен жарық көзіне ұшқан көбелектей, сол жылдамдықпен оған қарай ұмтылдым. Киіп көру күткендей трагикомедияға айналды.

Көйлек мені кезекті жау және агрессор ретінде қабылдап, бөксем мен «сүйікті» қатпарларыма кептеліп қалды. Содан мен өзім таңдаған «Өлем, бірақ қалай да болса арықтаймын!» атты акцияға қатысуға бел будым. Менің күндерім Обь өзенінің жағасымен үздіксіз жүру мен жүгіру әрекеттеріне айналды. Бірнеше минутқа ғана шыдадым, барған сайын скандинавиялық жүрістің керемет спорт екенін анық түсіне бастадым, тіпті өзімді сендірдім — нәтижесінде солай болды да.

Қырыққабат салаты менің сүйікті деликатесіме айналды. Жұмыстағы әріптестерім менен жасырын, кейде тіпті дәретханада тамақтана бастады. Қолдауларына өте ризамын! Бөлек әңгімеге лайық нәрсе — мен наубайшы болып жұмыс істеймін және сілекейімді жұтып, көзіммен жеуді үйренуге тура келді. Күн сайын, сағат құрлы, денсаулық дискісінде өліп-талып, өзімді Майя Плисецкая ретінде елестеттім; айта кетейін, диск ұзақ шыдамады. Бірақ мен қуандым, себебі ол маған денемнің шынайы қайғылы күйін үнемі еске салып отырды.

Табата техникасымен айналысу туралы егжей-тегжейлі айтпай-ақ қояйын, сырттан қарағанда мен агониядағы жартылай өлген тарақан немесе арқандағы жұлқыланған шошқа сияқты көріндім, бірақ әділдік үшін айтсам, бұл қалаған нәтижені берді, әртүрлі сыпыртқылар коллекциясымен монша кешендеріне қарқынды бару сияқты.

Біраз азаптан кейін көйлекті қайта киіп көруге оралдым (жоғары күштерге шүкір, бағасына байланысты менің қалаған өлшемім сатылмай тұрды). Алдымен асығыстық жасадым ба деп ойладым! Үлкен шыдамдылықпен, тартатын іш киіммен және позитивті көңіл-күймен қаруландым. Киіп көру нәтижесі: айнадағы өзімді көргенде, күтілген көңіл қалудың көз жасы бірден құрғады, менің аңсаған шүберегім арықтаған денеме керемет жарасты. Қалаған көйлек сатып алынды! Және оны достарым мен әріптестерім бағалап үлгерді.

Осының бәрі үшін жасаған барлық құрбандықтарымнан мынадай қорытынды шығардым — бұл іс-шара бекер болған жоқ, мен психологиялық және физикалық күйімнің айтарлықтай жақсарғанын байқадым! Біздің мақсаттарымыз — бұл біздің армандарымыз, біз оларды жоспарға айналдырамыз, содан кейін өз әрекеттерімізбен өміріміздің шынайылығына айналдырамыз.